“Ik ben geen Tita Tovenaar, maar het werkt echt wel”

Hij wilde eigenlijk niet meer dan een fatsoenlijk afdak voor de bezoekers aan zijn natuurtuin in Dreischor. Maar hij vreesde jarenlange procedures bij de gemeente. Dus het werd een grot zonder fundering en maximaal een meter hoog: vergunningsvrij dus. Toen wist de nu 84-jarige Ed Dijst nog niet dat de grot een helende werking zou hebben. Onder zijn grot bevond zich een zogenoemde Leylijn, een energiebaan waar een bijzondere werking vanuit zou gaan. ‘’Ik ben geen Tita Tovenaar’’, lacht hij. “Hoe het precies werkt weet ik ook niet maar het helpt.’’ Inmiddels heeft hij een tweede grot gemaakt, waar hij graag mensen ontvangt.

‘’Ik herinner me nog hoeveel werk het was. Voor zo’n koepel moet je beton vlechten. Er gingen honderdtachtig kruiwagens in aan beton. Vervolgens moest ik gaan graven, zevenhonderd kruiwagens grond eruit.’’ Dijst is altijd een energieke man geweest en pakt graag zaken aan. Dat heeft hem op jonge leeftijd wel een burn out opgeleverd, wat er de reden van is dat hij later veel mensen heeft kunnen helpen met sessies in zijn grot. Hij wist als geen ander wat een burn out betekende. “Geloof me, ik zat heel diep in die tijd.’’

Het is inmiddels zo’n vijfentwintig jaar geleden dat hij zijn grot bouwde. Met zijn hoog gevoeligheid neemt hij scherp waar en al snel bleek het een uitwerking te hebben op bezoekers. Een dame stapte binnen met hoofdpijn, die ze al snel kwijt was. Dijst kan er legio voorbeelden van noemen. Toen hij zijn bedrijf (en dus ook de grot) overdeed aan zijn zoon leek het even gedaan. Zijn zoon wilde er niets mee, maar Dijst wilde doorgaan en bouwde een tweede grot bij zijn huis.

In een welhaast sprookjesachtige omgeving leidt een pad naar de grot, waar hij veel mensen ontvangt. Hij raakt in gesprek met de mensen en ontdekt vaak zelf wat de klachten zijn. ‘’Mensen mogen me het ook meteen zeggen, dat gaat wat sneller.’’ Op een ook voor Dijst onverklaarbare manier trekt hij energie aan, die het lichaam mist om klachten zelf te lijf te gaan. Die energie verzamelt zich in een soort van denkbeeldig afvoerputje (vortex) en wordt ingezet bij de bezoekers van Dijst. Het klinkt mysterieus en dat is het misschien ook. Toch is Dijst zelf ook kritisch. ‘’Ik kan het ook niet verklaren, maar mensen raken vaak van hun pijn af.’’ Natuurlijk kan hij terminaal zieken niet beter maken. ‘’Nee, maar we werken wel aan een berusting, aan een acceptatie. Dat doet ook al vaak heel veel met mensen.’’

Dijst heeft nooit te klagen gehad over belangstelling. ‘’Toen ik net begon wilde ik de PZC bellen voor een verhaal. Maar die zijn zo behoudend. Zagen dit vast niet zitten. Dus belde ik de Telegraaf en die pakte het op. Daarna tien pagina’s in Paravisie. Ik verwachtte een toeloop van mensen, maar die bleef uit.’’ Mensen klopten wel aan en hadden vaak via via van de grot in Dreischor gehoord. 

Dijst vertelt honderduit over ontmoetingen die hij heeft gehad. Na de burn out bleek de grot ook effect op reuma te hebben en later ook op long covid. ‘”Ik had een dame die door long covid niet verder dan de wc kwam. Na sessies hier is ze met haar zuster op vakantie gegaan in Italië. Leg mij het maar uit.’’

Hoewel hij overtuigd is van de grot en haar werking, kan hij het ook niet uitleggen. ‘’Maar als ik iemand kan helpen, dan zal ik dat altijd doen.’’ Daarin staat hij niet alleen. Hij heeft – zo noemt hij het - een engelbewaarder of gids op zijn schouder, die hem influistert wat te doen. ‘’Martin heet hij. Hoe ik zijn naam weet? Dat heeft hij mezelf gezegd.’’