Vierde reünie voor medewerkers van Zweedse Rodekruisziekenhuis

Iedereen heeft het steevast nog over het ziekenhuis, maar dat is het sinds 2001 al niet meer. Het Zweedse Rode Kruisziekenhuis werd in mei 1957 geopend door de Zweedse koning Gustaaf de zesde Adolf van Zweden in het bijzijn van prinses Beatrix. En spreek nu mensen, die er ooit in welke hoedanigheid ook hebben gewerkt en het klinkt bijna lyrisch. Een ‘fantastische sfeer’ en ‘een grote familie zonder rangen en standen’. Niet zo gek dus dat zaterdag 17 oktober alweer de vierde reünie plaats vindt: dit keer in het dorpshuis van Noordgouwe.

Mike Bolle uit Schuddebeurs en Dineke Mulders uit Sirjansland zijn twee van die oud-medewerkers, allebei in een de verpleging en Mike ook lange tijd op de ambulance. Ze beamen de sfeer, zoals die overal klinkt. Medewerkers waren zich bewust van de beperkingen van een klein ziekenhuis, maar stapten ook uit hun comfortzone als het erop aan kwam met een patiënt. De reünie zal vooral het ophalen van anekdotes worden, zoals het met sneeuwballen gooien in het gebouw. Dineke kan er nog om lachen. Dat ze soms ook dingen moest doen waarvoor ze niet opgeleid was, herinnert ze zich ook. Maar ze is voorzichtig om erover te verhalen.

De twee hebben lijdzaam moeten toezien hoe het ziekenhuis steeds verder werd uitgekleed. Specialisten wilden niet meer (naar het verre) Zierikzee, dus gebeurde het vooral in Goes en Vlissingen. Ook de eerste hulp verdween. Volgens Mike Bolle werden de regels steeds verder aangescherpt en kon Zierikzee dat niet waarmaken. ‘’Toch denk ik dat het ziekenhuis met haar beperkingen ook nu nog van waarde zou zijn’’, vertelt hij. 

Maar het centraliseren van voorzieningen werd door de toenmalige directie verdedigd door de geavanceerde ambulances. Juist dat waren mobiele ziekenhuizen geworden en de afstand naar het ziekenhuis werd van minder groot belang. ‘’Ik denk toch dat het verdwijnen van de eerste hulp levens heeft gekost op het eiland. Ja, dat weet ik wel zeker. Je kunt niet alles met een ambulance’’, vertelt Bolle.

Zowel Bolle als Mulders hebben mooie herinneringen aan de tijd in het ziekenhuis. Er staan voor elkaar, maar ook op de momenten dat medewerkers akelige dingen meemaakten. Psychologische hulp als nu was er nog niet, maar wel de steun voor elkaar. Het maakt de relatie tussen oud-medewerkers ijzersterk. En dus de behoefte aan elkaar weer eens te zien ook groot. Vorige keer kwamen er zo’n tweehonderd mensen op af.

Wie er ook zin in heeft (het maakt niet wanneer of hoe lang je er gewerkt hebt) kan zich aanmelden via elnatuns@hetnet.nl. Deelname kost vijftien euro