Meester Henk zet er een punt achter

Toen hij zijn rupsvoertuig (een M113) in Veldhoven na zijn diensttijd vaarwel had gezegd, schreef hij zijn eerste en enige sollicitatiebrief. Met een Pabo-opleiding op zak probeerde hij het bij de School met de Bijbel in Brouwershaven. Met succes. Nu na bijna 44 jaar zit het erop voor Henk Kesteloo uit Brouwershaven. Vrijdag 22 november heeft hij afscheid genomen van de Jan Wouter van een Doelschool in Zierikzee. ‘’Zondag word ik 67 jaar. Het is genoeg zo.’’

Veel mensen kennen Kesteloo van zijn onafscheidelijke klompen. ‘’Ik weet het niet zeker, maar de overlevering wil dat ik die sollicitatie ook op klompen heb gedaan.’’ Maar zo snel hij vrij is trekt hij zijn favoriete schoeisel aan. Gewoon omdat ze hem gegoten zitten. Daarvoor heeft hij na vrijdag alle tijd.

Voor Kesteloo, lid van de Protestantse gemeente in zijn geboorteplaats Kerkwerve, is een keuze voor het christelijk onderwijs altijd een vanzelfsprekendheid geweest. Hij voelde zich er thuis. Een christelijke start van de dag hoort bij hem. ‘’Nee, wij doen niet aan Halloween’,’ lacht hij.

Hij heeft in vier decennia veel zien veranderen. ‘’We deden vroeger alles op papier. Nu niet meer natuurlijk.’’ Hij heeft het zich allemaal eigen gemaakt. Als sluit hij zich thuis wel van de digitale wereld af met uitzondering van de computer natuurlijk. Maar voor Henk Kesteloo geen social media. ‘’Ik praat liever met mensen. Laat ze maar langskomen.’’ Vandaar ook dat de Jan Wouter van den Doelschool zijn feestelijk vertrek kon aankondigen op Facebook. Hij ziet het toch niet. Ook geen mobiele telefoon voor hem. Henk Kesteloo vindt het prima zo.

In het onderwijs voelt hij zich als een vis in het water. Hij vindt het ook een toegevoegde waarde dat er ‘kinderen met een kleurtje’ bijgekomen zijn. Maatschappelijke ontwikkelingen komen immers ook de school binnen. Dat maakt ook, dat wanneer hij de kinderen vraagt waarvoor ze willen danken, hij het antwoord krijgt ‘dat er geen oorlog komt hier’. Er gaat veel in de hoofdjes van de kinderen om. Ze weten zoveel. 

Ook het aantal gebroken gezinnen heeft hij zien toenemen. ‘’Ik ben zo blij dat ik dat als kind niet heb meegemaakt.’’ Hij heeft er geen oordeel over, maar wil er altijd zijn voor de kinderen. ‘’Ze zien me weleens als een grote knuffelbeer.’’ Hij kan er wel om lachen. 

Kesteloo gaat ermee stoppen, het is goed zo. Hij kijkt met voldoening terug op al die jaren. Met uitzondering van zijn korte periode in Kerkwerve. Daar kwam hij in aanvaring met enkele ouders en dat raakte zijn integriteit. Hij kwam even thuis te zitten, maar kon later gelukkig weer aan de slag op de ‘Jan Wouter’. Eerst als leerkrachtondersteuner en nu weer voor de klas. ‘’Nee, ik heb niks te klagen gehad. We hadden best veel vakantie toch?’’ Vanaf vrijdag zeker, nadat ze hem van school komen ophalen en zijn afscheid een feit is. ‘’Je zet er toch wel bij, dat ik de kinderen ga missen he?’’

Alle tijd om weer aan zijn plakboeken te werken. Alles van Kerkwerve heeft zijn belangstelling en krijgt een plekje in zijn boeken. Dus wie nog wat heeft liggen, kan altijd bij hem terecht.