Afbeelding

Fris

Algemeen

De directeur van het Watersnoodmuseum, Siemco Louwerse, riep bij de herdenking van de Ramp dit jaar op om na te denken over wat ons te doen staat als het water komt. De kracht van het water is overweldigend. Dat geldt voor de zee, maar ook voor hemelwater. Het water komt.
Het mankeert aan voldoende bewustwording.

Een keersluis in het havenkanaal en betere dijken hebben ons een veilig gevoel gegeven. Vóór de Ramp zagen we dat anders. In Zierikzee toonde men van oudsher oog voor de realiteit. Een paar keer per jaar liepen de kades aan de havens onder bij springtij. Woningen aan de havens bleven droog doordat ieder beschikte over vloedplanken en een emmertje klei. Stipt werd de conditie daarvan jaarlijks geschouwd. De binnenstad werd beschermd tegen de zee door vloedplanken. Alle straten achter de Nieuwe Haven werden daarmee afsloten en het hele gebied achter het Kraanplein bleef droog. Tijdens de Ramp braken vloedplanken en kwam het water overweldigend van alle kanten.
Dit besef van ons gezamenlijk verleden met de zee is deel van ons cultureel erfgoed.

Op de website van de gemeente wordt gevraagd om ‘frisse ideeën over ons erfgoed.’ Welnu, laat in het havengebied duidelijker zien hoe de stad zich eeuwenlang heeft verdedigd tegen de zee. Dat zou ons toeristisch product verrijken. Waar vind je tegenwoordig herinneringen aan de getijdehavens in historische binnensteden?

De Ramp toonde ons de kracht van de zee. Na uitvoering van het Deltaplan, de dammen en de keersluis, vergaten we dat een beetje. Het zijn andere tijden. We zijn ons bewust geworden van de zeespiegelstijging door klimaatverandering. De peilschaal op de graansilo bij voorbeeld laat zien hoe hoog de zeespiegel nu staat.

Die graansilo dateert uit 1956 en kwam tot stand ondanks bezwaren uit de burgerij, de Provinciale Zeeuwse Schoonheidscommissie en de Bond Heemschut. De graansilo is niet meer als zodanig in gebruik. Een projectontwikkelaar heeft zijn oog laten vallen op de silo met bijgebouwen en grond. Een uitgelezen moment om de integratie in het historische stadsbeeld op te pakken.
De toenmalige voorzitter van de VVV Zierikzee, mr. G. Nijland, stond in 1989 al sloop van de silo voor, maar de silo was toen nog in gebruik. Als alternatief opperde hij, een beetje in tegenspraak met zijn klacht over aantasting van het stadsbeeld, herbestemming tot ‘Hilton toren’. Op het dak stelde hij zich voor kleurige neonletters die de toeristen welkom zouden heten. Zijn speelse idee bracht weinig handen op elkaar.

Maar dat wil niet zeggen dat op de locatie van de oude graansilo en de bijbehorende gebouwen na sloop niet mogelijk is. Het gebied van het Sas en de Vissersdijk is toe aan een grondige herbezinning op het gebied, met respectering van het erfgoed. De Vissersdijk en de Sashaven zijn heel geschikt om ontwikkeld te worden tot een markant woongebied, eventueel met ligplaatsen bij de woningen. Het maritieme karakter van de stad krijgt daarmee extra cachet.

Zijn deze ideeën fris genoeg?

Wim Klaassen

Meer nieuws