WIK’57 slaat eerste (Zaam)slag in nacompetitie

WIK’57 is nog een zege verwijderd van een plaats in de derde klasse.

Meer dam terecht zette de ploeg van trainer Steven Seedo zaterdag in Zaamslag de gelijknamige formatie met 0-2 opzij. Op sportpark Volharding in Bruinisse wacht zaterdag 7 juni een andere vierdeklasser, Kogelvangers.
Tot zover de klinische feiten. Immers, voor WIK’57 was het eerste nacompetitieduel van het seizoen 2024/2025 er eentje met historie. In 1992, toen verreweg de meeste voetballers van de huidige selectie nog niet op deze wereld waren, speelde WIK’57 voor de laatste keer een soortgelijke wedstrijd. Deze bijkans unieke gelegenheid pakte het elftal op Zeeuws-Vlaamse bodem met beide handen aan. Remco Theunisse, die in de 87e minuut met knappe acties de wedstrijd besliste: “De trainer zei ook: geniet er van en ga er vrij in. In derby leggen we onszelf vaak de druk en kunnen we nog wel eens op elkaar zeiken. Nu zijn we er vrij ingegaan. We kunnen voetballen en dan haal je het beste in elkaar naar boven”.
Tegen Zaamslag durfde WIK’57 ook te voetballen en daarom was het niet meer dan verdiend dat Zaamslag na de zomer sowieso vierdeklasser blijft. Op een droge en ietwat hobbelig hoofdveld van Zaamslag legde WIK’57, ondanks de benauwde omstandigheden, veel energie in haar spel. Niemand verzaakte en iedereen was er ook van doordrongen dat deze wedstrijd weer in historie konden worden geschreven.
“Als je ziet hoe wij begonnen”, haakte Theunisse in op het goede spel van zijn ploeg. “Zij speelden afwachtend op de counter.” Dat waren ook daadwerkelijk de momenten waarop Zaamslag gevaar kon stichten, maar achterin gaf WIK’57 daarop bijzonder weinig weg.
Na al meteen een heikel moment na tien seconden voor de goal van WIK’67, herpakte de Schouwse vierdeklasser zich. Met Frank den Boer dichtbij een treffer. De eerste was een te slappe rebound nadat zijn jongere broer Nick de doelman van Zaamslag met een flinke afstandspegel had getest. De tweede was een kopbal op de lat uit een corner in de 24e minuut. Nog voor rust werd de lat voor de tweede keer getroffen door WIK’57. Net daarvoor zag Zaamslag een goed schot gekeerd worden door WIK’57-keeper Lorenzo Weijers.
Na de pauze ging WIK’57 onverdroten verder: met aardig voetbal, er energie in leggen en een goede teamgeest. Weijers moest nog eenmaal optreden bij een vrije trap van de thuisploeg, maar het was WIK’57 dat dicteerde en bepaalde. Een krachtige kopbal van Harmen van den Bok, één van de uitblinkers, zette de stand na ongeveer een uur spelen op 0-1. Zaamslag kwam er voetballend niet uit en het was wachten op de 0-2. Frank den Boer raakte nog maar eens een keer de lat en broer Nick had die treffer ook op zijn schoen. Middenvelder Theunisse kwam uiteindelijk met de bevrijdende goal. In het strafschopgebied konden drie à vier Zaamslag-spelers weinig doen. “De bal lag voor mijn linker en ik wilde ‘m ook wel krullen met links, maar die zat eigenlijk al op het blok. Ik moest hem wel kappen naar rechts, maar met rechts kan ik niet heel veel. Dus ik liep door en punterde de bal met links.”
Met slechts een paar minuten nog op de klok wist iedereen bij WIK’57 dat het niet meer fout kon gaan. Na een klein feestje te hebben gevierd, keek Theunisse vooruit naar de ‘finale’ tegen Kogelvangers. En terug. “Ik vergeet nooit mijn eerste seizoen en dat ik als vijftienjarige debuteerde in het eerste. We verloren met dubbele cijfers van Kogelvangers. ‘s Ochtends had ik nog bij de C’tjes gespeeld. WIK’57 had te weinig man, dus ik moest mee. We zijn nu vijftien jaar verder en hebben wat recht te zetten hebben.” Het zou de cirkel voor Theunisse mooi rond maken, maar de eerste (Zaam)slag daartoe is al gemaakt.