Suïcidale gedachten en trauma’s vorm in gedichten

OUWERKERK – Wat voor de één moeilijk onder woorden te brengen is, zet Selina Voet moeiteloos om in poëzie. In haar dichtbundel ‘Weg door mijn breinpijn’ beschrijft ze haar ervaringen met trauma, psychisch lijden en de geestelijke gezondheidszorg. Niet alleen om haar eigen verhaal te vertellen, maar vooral om anderen erkenning te geven en hulpverleners een inkijkje te bieden in de belevingswereld van mensen die worstelen met mentale problemen.

Voet, 24 jaar geleden geboren in Goes, woont sinds een jaar ‘beschermd’ met vijf anderenop Schouwen-Duiveland. Ze heeft autisme en een eetstoornis en heeft intensieve begeleiding nodig. Haar leven – in detail treedt ze niet - werd getekend door een onveilige thuissituatie, waarna ze op jonge leeftijd in de jeugdzorg en later de geestelijke gezondheidszorg terechtkwam. 

“Ook binnen het zorgsysteem ging het lang niet altijd goed”, vertelt Voet. Ze verhuisde zo’n tien keer en maakte veel verschillende zorginstellingen mee. Er waren plekken waar ze zich niet veilig voelde en waar dingen anders hadden gemoeten.

Eén van de meest ingrijpende gebeurtenissen was het overlijden van haar beste vriendin, die ze leerde kennen tijdens een opname bij Emergis. Ook dat tekende haar leven. Zelf kampte Selina lange tijd met suïcidale gedachten en deed ze zichzelf ook wat aan. “Die gedachten heb ik nog wel eens.”

Schrijven werd haar uitlaatklep. Ongeveer twee jaar geleden begon ze haar gevoelens vast te leggen in gedichten. Inmiddels heeft ze er meer dan vijftig geschreven. “Ik ben creatief en soms is schrijven veel makkelijker dan praten. De gedichten ontstaan vanuit een emotie, een gedachte of een situatie. Vaak schrijf ik ze in minder dan tien minuten”, lacht ze. “Dan rolt het er gewoon uit.”

Die persoonlijke gedichten vormen nu samen Weg door mijn pijnbrein. De bundel is volgens Selina meer dan een verzameling gedichten. Ze hoopt dat lezers die zelf worstelen met psychische problemen zich erin herkennen en zich minder alleen voelen. “Ik wil er graag woorden aan geven waar anderen dat niet goed kunnen.”

Daarnaast richt ze zich ook op hulpverleners. “Het is een inkijkje in mijn hoofd. Heel veel zorginstellingen zijn niet goed.” Met haar gedichten wil Voet laten zien hoe het beter zou kunnen gaan en moeten.”

De dichtbundel verscheen begin juni en is verkrijgbaar bij online boekhandels. Naast het schrijven werkt Selina op een zorgboerderij, waar ze veel met paarden bezig is. Ook haar hulphond speelt een belangrijke rol in haar dagelijks leven.

Met haar boek hoopt Selina dat haar eigen ervaringen niet voor niets zijn geweest. “Als één iemand zich door mijn gedichten minder alleen voelt, of als één hulpverlener er iets van leert, dan heeft het al iets opgeleverd.”