Regenboog

Op de spaarzame momenten dat er in deze droge zonnige weken een druppeltje regen valt, is soms een regenboog te zien. Tranen die uit de hemel vallen splitsen het zonlicht in kleuren. Rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo en violet. Ooit huilde de hemel zo hard dat alles en iedereen op de aarde verdronk. Behalve Noach in zijn ark met uitverkorenen. Op de zondagschool hoorde ik dat van alle dieren één mannetje en één vrouwtje aan boord waren. 

Toen het water gezakt was kwamen er kindjes en ontstond de wereld zoals we die nu kennen. Hoe de kindjes kwamen, werd niet verteld. Werd ook niet gevraagd. Als kind accepteerde ik heel veel, omdat het nu eenmaal zo was. Maar met de jaren kwamen de vragen. Waar was al het water van de zondvloed naartoe gestroomd? De hele wereld stond toch vol met water? 

Jaren later ontplofte het tijdens de catechisatie in een felle discussie met de dominee over evolutie en schepping. Daar won mijn verstand het van mijn geloof. De regenboog is gewoon een natuurkundig fenomeen. Niet meer en niet minder. Of?

Deze week kreeg ik een nicht op bezoek, die ik verwacht had nooit meer te zien. Tijdens de rouwdienst van haar vader die na terminale kanker via euthanasie was overleden, sprak zij als eerste. Over het lijden van Christus in contrast tot de gekozen dood van haar vader. Voor mij en de andere aanwezigen in de kerk was het tenenkrommend. Wat verschrikkelijk. 

Na jaren komt ze nu langs. Tenger, grijs met een melancholieke blik en vriendelijk. Ik luister. Over haar geloof. De moeizame relatie met haar familie. Over mijn oma die bij haar bruiloft buiten zat te huilen. Gepest door haar schoonfamilie, omdat ze van een andere kerk was. Mijn lief heeft iets lekkers gemaakt. Schijfjes tomaat met mozzarella, wat olijfolie en balsamicoazijn. We eten. Mijn gekromde tenen zijn weg. Met een knuffel nemen we afscheid. Zij laat een potje honing achter. “Moines de l’Abbaye de Sept-Fons”.

De bijen van de Abdij van de Zeven Bronnen maken honing uit bloemen die groeien op de verzamelde kleuren van de regenboog en de tranen uit de hemel. Voor mijn nicht is de regenboog een herinnering aan de belofte die God aan zichzelf deed. Geen zondvloed meer. Ik heb geluisterd naar mijn ‘verloren’ gewaande familie. Acceptatie gaat nu boven verstand. Niet de naïeve onwetende acceptatie van een kind. Je kan niet ‘onwetend’ maken wat je al weet. Regen werkt als een prisma. Je kan wel accepteren dat een ander het anders ziet. Ik ben misschien groen, zij is wellicht rood. Een ander is geel of indigo. Al deze verschillende kleuren maken dat we samen die prachtige regenboog zijn. 

Wout van den Berg