Columnisten

Column

Stop je duiten in je kornuiten.   Lees verder

zondag 5 november 2017

Boerteun goes USA

Het album “The Wall” van Pink Floyd was dé kaskraker bij Radio Weltevreden, Nederland was in de ban van de Rubicks-kubus en Bassie en Adriaan hadden nog de mooiste avonturen. Lees verder

zaterdag 30 september 2017

Column

Honey Honey

Boem! Over m’n stuur, over de kop.. Vol met mijn gezicht op de straatstenen.
Mijn rechteroor tot linkerkaak was één grote schaafwond. Lees verder

vrijdag 1 september 2017

Afstand

Het was een warme dag, met vrienden aan een lekker koud biertje. Zout nog op de huid, relaxed wat kletsen over onderwerpen waar je anders niet aan toekomt. Heerlijk! Lees verder

vrijdag 4 augustus 2017

Een groepsknuffel

Tijdens een festival mag het van mij best ietsje wilder. Ik ben meer een springer dan een rustige luisteraar. Luisteren naar muziek doe ik wel in de auto. Daarom was ik vooraf nog niet erg enthousiast over het Zeeuws zaterdagavondprogramma op Concert at Sea van Racoon en daarna Bløf.
Maar het onverwachte gebeurt, Racoon overtreft zichzelf. Lees verder

vrijdag 7 juli 2017

Traumhaft

Tuurlijk… ondertussen weten we het wel hoor. Zeeland is mooi. Lees verder

zaterdag 3 juni 2017

Een geschenk

De deal hadden we in een kwartiertje rond. Een goed gesprek, het sommetje op mijn telefoon klopte en tevreden gaven we elkaar de hand. Ik was de trotse eigenaar van een showterrein vol nieuwe chalets. Lees verder

zaterdag 6 mei 2017

Een ander….

Ik heb het moment lang uitgesteld, maar nu is het grote woord eruit. Wilfra zit tegenover me op de bank, er valt een stilte. Lees verder

vrijdag 7 april 2017

Niet vergeten, Bep in ‘t kot

Phlip is de regisseur; ervaren, creatief, streng en hij wordt al een beetje doof. Tonnie is onze verbindende factor, zij zorgt dat alles gesmeerd loopt. Lees verder

zaterdag 11 maart 2017

Hoe oud zou ik geweest zijn? Lagere school, een jaar of 8? Opdracht was een opstel schrijven over een beroep. Ik besloot mijn opstel over opa Saman te schrijven, hoofd van de kustwacht van Haamstede. Vanaf 1891 stonden er 4 generaties Samans iedere dag op de vuurtoren. “Op naar het licht”, zoals hij steevast zei, als hij aan zijn dagelijkse klim begon. Mijn moeder, Joke Saman, heeft van geboorte tot haar trouwen altijd onder de toren gewoond. Enkele jaren op Schiermonnikoog, maar voornamelijk onder de vuurtoren van Haamstede. In die jaren erg afgelegen in de duinen, een puur en mooi leven met alle ruimte.

Er stonden al enkele caravans in de duinen. Sommige eigenaren kwa- men af en toe voorbij om water uit de pomp te halen. Een ervan, een graaf uit Holland, kon goed overweg met opa. Tijdens een borreltje in de achtertuin ging het gesprek over de jachtpartijen van prins Bernhard waar deze adellijke graag aan deelnam. Oma vond het hoge bezoek zeer interessant en hoorde het gesprek van de heren aan. Ze verruilde haar gebruikelijke oer Zeeuwse tongval voor een onwennig hoog-Hollandse inbreng. Zeer geaffecteerd mengde oma zich in de conversatie over de koninklijke jacht. “Schijt de prins ook op konijnen?”, vroeg ze met haar meest deftige gezicht. De heren keken even verward om deze onverwachte vertaling van ons dialect, maar bulderden daarna van het lachen.

Mijn opstel moest natuurlijk de waardering in zich hebben die ik had voor de taken die opa deed. Het moest alle diepgang hebben die een 8-jarige scholier kon overbrengen. Waar ik als ventje veel meer oog voor had, was het enorme vrije leven waarin zijn avontuurlijke werk naadloos paste. Vanuit mijn kinderogen zag ik hem in het halfronde kantoortje op 53 meter hoogte met de verrekijker de Noordzee afzoeken naar onregelmatigheden, ‘s middags naar het verklikkerlicht om een lamp te vervangen en eind van de dag een rondje door de moestuin. Ik zag geen werk, maar ik zag een mooie invulling van het leven.

De meester destijds had niet zoveel op met het resultaat van de opdracht. Maar dat mocht mijn enthousiasme destijds niet temperen. Vol trots overhandigde ik mijn schrijven aan opa. Nieuwsgierig vouwde hij het papier open en trok zijn wenkbrauwen op toen hij maar 1 regel zag staan. Was dat nu alles wat zijn kleinzoon over hem kon schrijven? Mompelend trok hij de lade van zijn bureau open en borg het op.

Jaren later, tijdens het afscheidsfeest i.v.m. zijn pensionering, vroeg hij de zaal om stilte, haalde hij mijn opstel tevoorschijn, nam een slok water en stak van wal. Er waren familieleden, dorpsgenoten en veel maritieme vakbroeders van de kustwacht in alle rangen en standen aanwezig.

Opa schraapte zijn keel en sprak helder de enige zin van mijn opstel uit. Eén zin die zijn werkzaam leven nuchter samenvatte op dit afscheidsfeest. “Mijn opa staat op de vuurtoren en hij doet niets”. De meester had destijds gelijk, het was inderdaad wat kort. Nu, 42 jaar later, snap ik wel dat die snotaap van 8 het “niets doen” als groot voorbeeld zag. Ik heb nog steeds dezelfde trots, alleen zou ik het nu wat anders verwoorden. En wellicht met wat extra regels. Opa Saman, bij deze!

 

vrijdag 10 februari 2017

Koudwatervrees

Warm! 4.000 km. van huis, voeten in het zand en lekker lui op een strandbedje. Lees verder

vrijdag 23 december 2016