>  Column Lianne Holty, wk 27

Bent u een twijfelkont of weet u meestal direct wat u moet kiezen?Ik was laatst uit eten met een groep en dan zie je dat er mensen zijn die na één blik op de menukaart weten wat ze willen eten. Die sluiten resoluut en bewust met een hoorbare klap de menukaart in de hoop de aandacht van de ober te trekken, om zodoende snel te kunnen bestellen. Anderen wikken en wegen zorgvuldig, vragen aan anderen wat zij gaan nemen, bladeren nog eens om en om en slaan soms zelfs even de beurt over bij het bestellen om tijd te rekken. We hadden nu zelfs iemand aan tafel die tot twee keer toe zijn bestelling wijzigde. Meestal weet ik wel wat ik wil. Heb ik niet zoveel moeite met kiezen. Zeker niet als het om min of meer onbelangrijke zaken gaat zoals wat ik wil eten. Belangrijke zaken in het leven kunnen me echter wel hoofdbrekens kosten. Zoals de keuze van een baan. Zo heb ik lang nagedacht over het blijven werken in mijn laatste baan, terwijl ik allang toe was aan iets anders. Als een keus impliceert dat ik afscheid van mensen moet nemen, dan heb ik daar extra moeite mee. Zeker als ik mensen achterlaat die ik graag mag. Je weet immers wie je hebt en niet wie je krijgt. Ik hecht niet zo aan spullen, doch wel aan mensen. Van dierbare collega’s afscheid nemen valt me zwaar. Terwijl je elkaar toch nog gewoon kunt opzoeken, ook al ben je geen collega meer. Uit het oog is immers niet uit het hart. Maar toch is het wel anders. Op mijn eigen afscheidsrecepties, niet dat ik er al zoveel heb gehad, maar een aantal toch wel, heb ik altijd last van een soort buikpijn, een gevoel van heimwee. Sommigen zullen dat wel enorm tuttig vinden. Ik ben feitelijk een conservatief type, hecht aan gewoontes en heb in mijn leven de grootste veranderingen, zoals verhuizen, te danken aan mijn echtgenoot. Hij moest me altijd overhalen en talloze malen de voordelen opsommen eer ik er überhaupt eens over na wilde gaan denken.Dankzij hem woon ik niet meer drie hoog achter in een te drukke wijk in Rotterdam, maar in onze mooie wereldregio. Op de jaarlijkse evaluatiebijeenkomst van de columnisten van “De Wereldregio” bespreken we ook altijd wie er nog steeds plezier in heeft om aan te blijven. Nou dat was voor mij nooit een probleem. Ik schijf best gemakkelijk en met bijzonder veel plezier. Ontvang namelijk ook heel veel leuke en warme reacties van lezers. Maar eenmaal thuisgekomen na dat overleg ging ik twijfelen. Werd het niet eens tijd voor een nieuwe columnist? Iemand met een andere kijk op zaken en andere schrijfstijl? Raakt men mijn epistels niet zat? Wat als ik geen onderwerpen meer kan bedenken en het schrijven een verplichting wordt in plaats van een feestje? Of dat de redactie me ooit moet gaan smeken of ik er alsjeblieft mee wil stoppen? Uiteraard heb ik mijn licht opgedaan bij deze en gene over deze kwestie. En tot slot bedacht dat drie jaar een mooie tijd is geweest. Heb toen meteen de stoute schoenen aangetrokken en de redactie gemaild of ze een vervanger voor me wilden gaan zoeken, al voor ik me bedacht. Deze column is derhalve de laatste van mijn hand, althans in deze vorm in deze krant. Want het schrijven heeft me wel te pakken. Maar gelukkig hoef ik dit keer geen afscheid te nemen van mensen. Alle betrokkenen wonen immers in mijn wereldregio. De redactie bedank ik voor de gekregen ruimte en het vertrouwen. Succes voor diegene die mijn pen over gaat nemen. Terwijl ik dit schrijf voel ik wederom een vorm van heimwee opkomen, wat een tut ben ik toch ook. Ik vond het een eer en bijzonder leuk om telkenmale tegen u aan te hebben gepraat via mijn column. Zeg dan ook tot slot, met een klein “schijversblok” in mijn keel: hartelijk dank voor uw lezend oog!

• Reageren op dit bericht
• Print dit bericht
• Dit bericht doorsturen
<  terug