>  Column Lianne Holty, week 23

Schoolbord

De digitale wereld deed eerder natuurlijk allang zijn intrede in het onderwijs. Zelfs de allerkleinsten werken al met de computer. Maar het ouderwets schoolbord waarop men alleen kon schrijven met krijt gaat nu echt uit het schoolbeeld verdwijnen. Daarvoor in de plaats komen digitale schoolborden. Dit zijn grote touchscreens die gevoelig zijn voor aanraking. Je kunt er alles vanaf een computer op projecteren en er met een speciale pen of zelfs vinger op werken. Voordeel is dat dit bord alles kan opslaan en onthouden. Leerlingen kunnen vanaf hun eigen computer iets op het bord schrijven. Ze hoeven daarvoor niet meer met knikkende knieën van hun stoel af te komen. Ze lopen ook niet meer het risico dat door te hard drukken het krijtje breekt, met een snerpend door merg en been gaand piepgeluid en klassikaal kippenvel tot gevolg.

Het schoolbord speelde  altijd al een belangrijke rol in de klas. Het had vaak twee delen welk de leerkracht weg kon klappen. Sommige leerkrachten maakten daarop buiten schooltijd een mooie tekening, bijvoorbeeld voor een jarige. Spannend moment als het bord werd opengeklapt. Ik hoorde dat men vroeger op de  katholieke school bij de nonnen in Zierikzee voor straf met beide voeten in de prullenbak achter het bord moest staan. Absurd, wie dat had  verzonnen moest bijna een hekel hebben gehad aan kinderen. Natuurlijk hingen leerlingen soms ook stiekem minder oorbare zaken op de dichtgeklapte borden. Menig blote sexy dame of verkiezingsposter van een andere partij dan waar de docent lid van was, kwam onverwacht en veelal tot grote  hilariteit te voorschijn. Ook weet ik nog dat de meester bij een seksuele voorlichtingsles allerlei woorden, die we anoniem op een briefje hadden mogen inleveren waarvan we de betekenis niet precies wisten, op de twee achterkanten van het bord had geschreven. Toen de les begon klapte hij de  borden om en de meest gevarieerde sekswoorden kwamen ons tegemoet. Het had, bedenk ik me nu, wel spannend geweest als op dat ogenblik onverwachts  de schoolinspectie binnen was gestapt. Had wel willen meemaken hoe de meester zich daar uit had gered. Onze meester legde alle woorden keurig uit. De een wist natuurlijk al veel meer over seks dan de ander, maar we luisterden allemaal toch wel met gespitste oortjes. Na die les werd het bord, welk veelal aan het eind van de dag door aangewezen leerlingen werd schoongemaakt, zorgvuldig door de leerkracht zelf gereinigd opdat niemand meer iets kon lezen.

Schoolkrijt, tegenwoordig gemaakt van gips, bestaat al vanaf begin 19e eeuw. Het krijten zullen we straks alleen nog maar zien op straat, in de vorm van stoepkrijt. Of bij straatkunstenaars die met speciaal pastelkrijt prachtige tekeningen maken. Een acceptabele vorm van  graffiti, want een fi kse regenbui laat de boel vanzelf verdwijnen. Natuurlijk wordt krijt, veelal blauw, ook nog gebuikt om de pomerans te krijten van de biljartkeu. Maar daar blijft het dan wel bij. De zwarte schoolborden en witte krijtjes zullen spoedig alleen nog naast de ouderwetse schoolbankjes met inktpot, aap-noot-mies leesplankjes, inktlappen en kroontjespennen in de diverse schoolmusea die ons land rijk is te zien zijn.

Ik kreeg destijds wel eens een krijtje of zo’n stoffige bordenwisser naar mijn hoofd geslingerd als ik teveel zat te kletsen of de  slappe lach had in de klas. De moderne leerkracht zal op  een andere wijze moeten corrigeren; gooien met de muis of laptop lijkt me immers geen alternatief….

• Reageren op dit bericht
• Print dit bericht
• Dit bericht doorsturen
<  terug